فضيلت زندگي

قصه ي آهنگيني كه رشته ي نظم يك حكم قطعي را با رديف و قافيه در دستگاه شب زمزمه مي فرمود ، ديوان واي و اي داد و بيداد جهان تا روزي كه جانِ هستي به لب جان آفرين برسد همواره از كعبه ي كلمات در جوشش است و از كوزه ي سفالين كه به يادگار از خلقت آدم باقي مانده همي برون مي تراود. ما در شعاع حرفي يا نقطه اي از ميان اين قصيده ي بلند بر برگي از روزگار نقش گرفتيم و جايي در ابتدا ، وسط يا پايان مصرع يا بيتي به نقطه اي در سر خط خواهيم رسيد،آغازي اما بي فرصتي براي ما، دنيا بااين همه فرياد و استغاثه و نفرين يا قهقهه ي

مستانه ي قدرت ، بااين همه مشعل فروزان خرد و دانايي و تاريخي با اين همه قهر و غضب با وعده ي راستِ عاقبت سهمگين بدكاران اش و هزار تضاد دلهره آور ديگر ، ميراث پر جاذبه اي نيست پس كجاست شُكوه آمدن و تجلي حقيقتي شدن. در كجاي اين چندين و چند ساله زندگي و به كجاي ديوار حيات مان آثاري از هنرمندي عالَم آويخته ايم ، شايد درد بزرگ بشر فهم فضيلت گمشده باشد وگرنه در اين راز بقا كه همه با هم مشترك هستيم ... عليرضا