زندگي و دستهاي خدا

شانه هاي خسته، كه گاهي بار گناه، ترس و ندانستن ما را به دوش مي كشند

شانه هايي كه گاهي از شدت گريه هاي شرمگين و مخفيانه از نگاه غير تكان

مي خورند و گويا همه بار زندگي مي خواهد از روي آن به زمين بيفتد

و اگر احساس دستان هدايتگر او نباشد مين ها منطقي جز انفجار و قطع پا از بدن ندارند ، آنها براي رساندن شانه ها به خاك در خاك نشسته اند به كمين

خدايا ! دستانت را شكر؛ ما را از ظاهر پديده ها به معرفت حقيقت درون زندگي رهنمون باش كه آرامش و شادي در آن است ... عليرضا