نيمه راه

به نيمه راه نرسيده باران گرفت و گردش جاده به سمت تقدير؛ باور كوهستان را به رود سپرد ، دريا بي صبرانه به دامن آسمان چنگ مي زد و افق؛ نگران احساس تازه اي بود كه از راه مي رسيد

در ميانه ي غوغاي طبيعت ِانقلاب زده اين ساحل ماسه اي بود كه دل به ناديده ها زد و خورشيد را در ترانه اي به همنشيني گوش ماهي و موج دعوت كرد شايد اين همه نيمه راه در دنياي ناممكن را بتوانيم با شعر و قصه به پايان برسانيم ...عليرضا

دستنوشته هاي شبانه...