دستنوشته هاي شبانه

عده اي از آدم ها؛ مانند سلسله جبال سرد و يخ زده ؛ از پژواكِ بلند درد آدم هاي ديگر به خود مي بالند ، طبيعت كوهستاني اين آدم ها ، فرصت بالا رفتن را تهديد به ناله و التماسِ صعود را به انجمادي كُشنده تبديل كرده است ؛ خدا كند كه با آفتاب پشت ابرها آب شوند تا زندگي در اين حوالي؛ نفسي بكشد ... دستنوشته هاي شبانه عليرضا...

شكوفه هاي انار در فصلِ آخرِ هفتاد مَن  باغستان؛ بي اعتنا به هياهوي جمعيت پشت ديوار گِلي ، برگ و هوش و گوش به نسيمي مي سپارند كه مويه كنان خبر از جوي خون سرخ مي دهد به دست تيغ هوس؛ راز لِه شدنِ هزار هزار قلب واژگون،  كه از خطِ قرمز باروَري گذشته اند ... دستنوشته هاي شبانه  عليرضاLet's block ads! بخوانید...

ژِنْ زاده هاي خوب و بي خيال؛ از شوقِ م...

وقتي چهارفصل دستهاي پسرش را در جيب ديد ؛ پاورچين پاورچينxa0 از كنار قطعه قطعهxa0 روياي ِترانه هايxa0 او گذشت. روزيxa0 پدر، مسافر قطار بود وxa0 در تمام مسيرxa0 حتيxa0 يكدم بي خيال آهنگِ قطار نشد اوxa0 صدايxa0 توأم با ناله ي سوت را به افتخار فرزند بر روي موجxa0 ايستگاه راه آهن خراسان تنظيم مي كرد ، آنروز سالگرد تولدِxa0 پسرش ؛ آهنگسازي ازxa0 شهر زيباي مشهد بود .... # دستنوشته هاي_ شبانه_ عليرضا ...

سياست اين روزهاي سحر گاهان ؛ خواب سنگين است و نماز قضا، و طلوعي از مشرقِ انفرادي هر فرداxa0 بي تابِ خلوت و خسته از نبردِ زشت و زيباي اين دنيا# دستنوشته هاي شبانه عليرضا ...

زندگي، xa0دويدن بر روي ميدان مين است كه در پس و پيشِ جاري شدن سيل xa0و بوي تند گوگرد از آتشفشاني نيمه فعال قرار گرفته xa0و آرامش، xa0خيال و تصور ساحلي امن و دامنه اي سر سبز است ، شادي زندگي تنها احساس دستاني است كه شانه هاي ما را هُل مي دهد به سمت رسيدن و لقاء ، پاي رفتن و دويدن و فرار را اگر قوّت دستان او نباشد ، انفجار هر حادثه اي ممكن است آنان را به زانو درآورد. شادي؛ حكم دستان اوست xa0بر احساس شانه هاي ما شانه هاي خسته، كه xa0گاهي بار گناه، ترس و ندانستن ما را به دوش مي كشند شانه هايي كه گ...

شهر بر روي دوشِ آدمك دودي سنگيني مي كرد ، قلب شهر خالي از سكنهxa0 xa0بود و در حاشيه ي آن xa0بساط سر گيجه فروشي رونق داشت ، چشم آدمك ، كفِ پاي سرنوشت از حسادت مردمكِ از حدقه درآمده ؛ تَر بودxa0 xa0 آدمك، شهر را به دوش گرفته بود و قصه هاي تلخ و شيرين از آستيني بي پنجه بيرون مي ريخت؛ xa0 مسير حركت آدمك xa0از پوستِ شعر و واژه و ترانه پُر شده بود ، كلمات پشت سَر آدمك يكي يكي از پيكر شهر جدا مي شدند و در بي نظمي باد پائيزي به نقش نثر مي نشستند، برگ هاي زرد، صفحه نگارش متن زندگي از آشفتگي حرفها و نقل ه...

براي هر خاطره يك شمع بر روي هر تپش قلب اش روشن كرد ، احساسي از ژِلاتين لرزانxa0 xa0 xa0و كمي خامه ي خيال زير نور شمع هاي خاطره ، خوشمزه به نظر مي آمد، اما وقتي هوس آدم هاي سَر زده از پشت پنجره ي ناخودآگاهي بي دعوت ، كف زدند ميان گرماي دلپذير xa0 حال او ، يعني تمام كن! الان ديگر وقت فوتي از تهxa0ِدل است براي خاموشي شمع هاي خاطره ات ، بس كن هوس xa0ما شعله مي كشد و آنگاه بي آنكه فرصت بدهند تا فاصله ي لحظه هاي خلوت اش را تا رسيدن به بزم ناخوانده يِ جيغ و سوت زير تابش نورهاي مصنوعي طي كند، xa0كاردِ ت...

دردها دوست اند يا دشمن؟ دردها هستند چون ما هستيم و يك پايه هستي حتما درد است xa0 xa0دردها نشانه هايي xa0در خود دارند كه براي ما تصويري از دنياي ذهني يا جسمي را ترسيمxa0 xa0 مي كنند ، ادراك ما گاهي با دردها به سازش و تسليم ميرسد و گاهي ما را بر عليه يكسري ازxa0 xa0 قوانين عرفي يا شرعي به واكنش هاي تند و عصيانگر وا مي دارند.xa0 xa0 درد هاي كهنه اگر به رنج xa0بدل شوند در وجود ما ماندگار مي شوند و رنج ها گاهيxa0 xa0 با تخريب ساختارهاي حياتي xa0به ويراني محيط زيست انساني مي انجامند اما بعضي وقتهاxa0 ...

آدم هاي فصلي مانند ميوه هاي نو برانه ي فصلي ، سردي مي آورند و دردِ دلمردگي ازxa0 xa0 حضورشان با چاي و نبات شيراز هم التيام نمي گيردxa0 xa0 فصل ها نعمت اند نه خصلت ، بايد مراقب سلامتي خود باشيمxa0 xa0 آدم هاي حالي به حالي براي احوال ما خوب نيستند ... عليرضاxa0...